Op Mars zijn mensen aliens 26

Samenvatting van het voorafgaande: Een team van astronauten arriveert op Mars om mensen die daar voor hen heen zijn gegaan naar de aarde terug te halen. De techniek is inmiddels zover voortgeschreden dat nu mogelijk is wat voorheen niet mogelijk was: mensen naar Mars sturen, en ze ook weer terug halen. Maar op Mars is niemand te vinden.
Flashback: Harry is de enige overblijvende astronaut op Mars. Zijn twee compagnons zijn overleden. Om toch aanspraak te hebben , probeert hij in de computer een replica te maken van de geest van zijn vriendin op aarde, Marit.

Hoofdstuk 4 

Marit

Natuurlijk zijn de omstandigheden ongewoon. Harry zit helemaal alleen op een verre planeet, zonder mogelijkheid om terug te keren naar de aarde. Dat hij daar behoefte heeft aan menselijk gezelschap is heel begrijpelijk. En natuurlijk kunnen berichten van de aarde die behoefte niet goed vervullen. Hoe kun je een goed gesprek houden als het telkens een kwartier duurt voordat je antwoord krijgt? Ik was geroerd toen ik vernam dat hij ging proberen om een computerprogramma te maken waarmee hij echt kon praten. En zeker toen ik hoorde dat hij mij als virtuele gesprekspartner had gekozen. Ik heb nooit geweten dat ik zo belangrijk voor hem was.

De afgelopen tijd heb ik zeer intensief contact met Harry gehad, voor zover dat mogelijk is over de afstand tussen Mars en de aarde. Hij wil natuurlijk alles van mij weten om mij in zijn computer te kunnen inbouwen. Maar tussendoor hebben we het ook uitgebreid over persoonlijke zaken gehad. Harry wil letterlijk alles van mij weten, en ik moet zeggen dat zijn belangstelling me vleit. Nog nooit heb ik zoveel van mezelf aan een man getoond, goede dingen van mezelf en ook dingen waar ik minder trots op ben. En nog nooit heb ik daar zoveel voor terug gekregen, in de vorm van aandacht en medeleven. En dan kun je zeggen: dat heeft hij allemaal nodig voor zijn computerprogramma, maar zo komt het niet over. Hij heeft echt belangstelling voor de dingen die mij bezig houden, en vertelt me ook oprecht hoe hij aankijkt tegen dingen die mijn belangstelling hebben, en hoe hij de problemen waar ik mee worstel zou aanpakken. En wat me nog het meest verwondert: hij kent me beter dan ik had verwacht op grond van de contacten die we hebben gehad voordat hij vertrok.

Harry toont echte belangstelling voor mij en voor wat mij bezig houdt, en ik begin meer en meer belangstelling te krijgen voor hem. Hij schrijft me regelmatig hoe hij zijn verblijf op Mars ervaart. Ik kan me niet goed voorstellen hoe het is om helemaal alleen op zo'n vreemde planeet te zijn, maar dank zij zijn mails begin ik daar toch een klein beetje gevoel voor te krijgen. En ik moet zeggen dat ik hem enorm bewonder. Ik denk niet dat ik het daar had overleefd. Eerlijk gezegd heb ik nooit begrepen waarom hij zich überhaupt voor een dergelijke expeditie heeft aangemeld. Hoe interessant het ook zou zijn, ik denk niet dat ik afscheid zou kunnen nemen van de aarde, ook al is het leven hier bepaald niet ideaal, met alle drukte, vervuiling en geweld waar we hier dagelijks mee te maken hebben. Ik denk dat ik mijn medemensen toch zou missen, hoe dom, lelijk en agressief ze vaak ook zijn.

Maar nog nooit heb ik zo iemand meegemaakt als Harry. Iemand zo helder van geest, zo zelfstandig en zo geïnteresseerd in alles wat er op zijn weg komt. Harry straalt een enorme wijsheid uit. Ik heb dat hier op aarde nooit zo gemerkt, maar sinds ik met hem correspondeer op Mars maakt zijn kijk op de wereld een diepe indruk op mij. Ik ken niet veel mensen met zoveel inzicht, zoveel zelfkennis, zoveel wijsheid. Dat heeft natuurlijk ook te maken met wat hij allemaal heeft meegemaakt. Ik denk dat er maar weinig zijn die zoiets zouden kunnen overleven, en daarbij ook nog geestelijk zo evenwichtig blijven. Maar misschien heb je juist die evenwichtigheid nodig om in die situatie te kunnen overleven.

(wordt vervolgd)